Για τη ζωή που δεν είχε Κυριακές

Μια κούπα ζεστός καφές, μια ζακέτα και το laptop. Η καθημερινή φευγαλέα ματιά στις ηλεκτρονικές ειδήσεις, στο αποσπασματικό αυτό υλικό της σαχλαμάρας και της  χυδαιότητας. Μα ο ήλιος σήμερα είναι υπέροχος κι ο ανοιξιάτικος αυτός αέρας πόσο ευλογημένος! Σε καθαρίζει απ’ όλα. Τίποτα δεν αξίζει αρκετά για να χαλάσει  τη μακαριότητα αυτής της Κυριακής. Πριν την πρώτη ανάσα μου ..ο θάνατος του Βαγγέλη.

«Nεκρός βρέθηκε» λέει, »σε βαλτώδη περιοχή[…] 800μ. από τη σχολή του, ο 20χρονος σπουδαστής».

Τέλος λοιπόν, κι επίσημα! Γιατί το τέλος για την ζωή του Βαγγέλη έχε αρχίσει πολλά χρόνια πριν. Το έδωσαν απλόχερα όσοι τον περιέβαλαν. Συμμαθητές, φίλοι, δάσκαλοι και  γονείς. Όλος ο κόσμος του Βαγγέλη ένα αφιλόξενο και ερημωμένο τοπίο. Κι όμως δεν υπάρχει τίποτα το παράλογο, τίποτα το αναπάντεχο εδώ!

Κάθε ομάδα αναζητά διακαώς αυτόν τον »έναν», τον ασφαλή αποδέκτη των λυσσαλέων προβολών της. Δεν πρόκειται για ζήτημα δυνατών – αδυνάτων λοιπόν.Δεν είναι η δύναμη που θα ξεσπάσει πάνω στο θύμα αλλά η ανεπάρκεια, οι μύχιοι φόβοι και η ανομολόγητη δυστυχία μιας ευνουχισμένης συναισθηματικότητας της κάθε κοινωνίας. Στις μέρες που ξημερώνουν θα δούμε, θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε άλλα τόσα για το  βάναυσο θέμα του σωματικού και ψυχικού ‘μαστιγώματος’. Τα social media βλέπεις, βοηθούν αρκετά σε αυτό. Αναλογίσου όμως, τι συνέβαινε όταν δεν υπήρχε αυτή η ψηφιακή αλληλεγγύη, η ενημέρωση, ο προβληματισμός. Οι περισσότεροι τώρα, θα εκφράσουν τη θλίψη τους με κάποιο σχετικό ποστ, θα προβληματιστούν, θα μπουν αβίαστα σε κάποια ανάλογη ‘ομάδα’ κατά του εκφοβισμού, δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο  μια τυπική έστω αλληλεγγύη.

Δεν είναι μόνο ο θάνατος του Βαγγέλη λοιπόν. Δεν πέθανε μόνο αυτός. Φαντάσου το ίδιο βαλτώδες χωράφι που βρέθηκε το σώμα του νεαρού, ένα μέρος γεμάτο από έμψυχα κι ακίνητα, νεκροζώντανα κορμιά που καταφέρνουν κι επιβιώνουν κάτω από τις σκιές των δικών τους τραυμάτων. Θα δεις αυτά τα ζωντανά πτώματα. Θα τα αναγνωρίσεις αμέσως από τη σήψη που έχει επέλθει στο ίδιο τους το βλέμμα. Κάποιοι από αυτούς κρύβονται πίσω από την κραυγή μια κίβδηλης ευτυχίας. Προσπαθούν να πείσουν, προσπαθούν να αποδείξουν, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, μπροστά σε φίλους και εχθρούς πως δεν είναι το μαύρο, το δικό τους χρώμα κι ότι σε τίποτα δεν διαφέρουν πραγματικά από εσένα, από τους άλλους. Θα τους ξεχωρίσεις, αν δώσεις λίγη παραπάνω σημασία, αν τους παρατηρήσεις, διακριτικά όμως, γιατί πρώτα θα σε έχουν δει αυτοί. Θα σπεύσουν  να σε προλάβουν, μην βιαστείς κι εσύ να τους κρίνεις, θα σε φοβούνται κατά βάθος, καθώς βαδίζουν βιαστικά, άψυχοι και μόνοι, συνεπείς προς το μαρτύριο του προσωπικού τους τέλους.

Αυτή η Κυριακή δεν είναι του Βαγγέλη. Δεν είναι μόνο δική του.



 

Advertisements

Νέο application μόνο για …Νάρκισσους!

Ή αλλιώς το ΒRAG app μας πήρε χαμπάρι..

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί προς τι όλος αυτός ο χαλασμός με τις σέλφις, τις – σχεδόν συστηματικές- αναφορές του πού βρισκόμαστε, με ποιον, τι κάνουμε, και πώς νιώθουμε ανά πάσα στιγμή; Eίναι άραγε οι ευτυχισμένες στιγμές μιας τυπικής καθημερινότητας που θέλουμε να μοιραστούμε με άτομα που αγαπάμε ή τελικά πρόκειται για μια νοσηρή ανάγκη για προβολή και θαυμασμό;

Ας μην κρυβόμαστε, όλοι λίγο πολύ έχουμε ολισθήσει σε ναρκισσιστικές συμπεριφορές στο ίντερνετ αλλά και εκτός αυτού. Κάποιες φορές όμως το κακό παραγίνεται! Και όταν μιλάμε για διαδίκτυο, πάντα, το κάθε ζήτημα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις. Σε πολλούς οι σέλφι φωτογραφίες που δημοσιεύουν σε facebook και Ιnstagram , τα check in και δε συμμαζεύεται .. καταλαμβάνουν σίγουρα, τον περισσότερο χρόνο που διαθέτουν στην έξοδο για διασκέδαση και  άμεση επικοινωνία με φίλους. Αν το σκεφτείς καλύτερα, είναι παράλογο να πουλάς το γνήσιο και  «ζωντανό» κομμάτι της ζωής σου και να ζεις μέσα από την ικανοποίηση της «αποδοχής» και αρέσκειας που σου προσφέρει το εύκολο like. Για την ακρίβεια έχεις εθιστεί σε αυτό. Βιάζεσαι να ποζάρεις με το νέο σου πουλόβερ και να ανεβάσεις την αντίστοιχη φωτογραφία. Παραγγέλνεις latte μόνο και μόνο για να απαθανατίσεις την «τέχνη του αφρού» του. Μας λες πως αισθάνεσαι όταν βγήκες για ποτό με τους φίλους σου. Και σε ρωτώ : πρόλαβες να αισθανθείς ή βιάστηκες να δημοσιεύσεις;  Και αφού το έκανες γιατί περιμένεις το like σαν διψασμένος οδοιπόρος στην έρημο;

Τρελή μόδα! Τρελή κι επικίνδυνη!

Και ήρθε, όπως αναμενόταν, άλλη μια ευφάνταστη εφαρμογή που μάλλον μας δουλεύει!

Mobile-Application-2912 (1)

Πρόκειται για μια εφαρμογή που σχεδιάστηκε για να διευκολύνει το καθημερινό μας κομπασμό γύρω από την ομορφιά μας, τις υπέροχες στιγμές που ζούμε και τα αμίμητα προϊόντα που χρησιμοποιούμε! Κάνει κοινή χρήση φωτογραφιών με το Twitter και το Facebook και τις προβάλει στους φίλους σας καλλιεργώντας έτσι μια νέα στρατιά οπαδών. Η Βrag app λειτουργεί σαν Instagram ή οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία φιλτραρίσματος φωτογραφιών: μπορείτε να τραβήξετε μια φωτογραφία (δεν υπάρχει όριο στο πόσα μπορείτε να φορτώσετε ταυτόχρονα), αντλείτε μέσα από 15 φίλτρα και στη συνέχεια, tagάρετε τα πάντα – από τις ετικέτες των ρούχων σας μέχρι την τοποθεσία σας, το ποσό που ξοδεύετε για το τάδε κοκτέιλ  κλπ κλπ. Στη συνέχεια, θα σας επιτρέψει να κυνηγήσετε  νέες μάρκες , να βγάλετε νέες σέλφι, να εθιστείτε εμμονικά και βέβαια να συμπαρασύρετε κι άλλους σε αυτό τον τρελό χορό.

Το μόνο καλό που μπορώ να εντοπίσω εδώ είναι πως χρειάζονται λιγότερες αφίσες για τις διαφημιστικές ανάγκες των προϊόντων. Ο καλύτερος διαφημιστής πια είσαι εσύ! Θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη ποτέ στον κόσμο των social media. Ή απλά, πρόκειται για μια ανησυχητική ένδειξη για το πώς και πόσο το διαδίκτυο μπορεί να επηρεάσει το άτομο.

Νέο application μόνο για …Νάρκισσους!

Ή αλλιώς το ΒRAG app μας πήρε χαμπάρι..

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί προς τι όλος αυτός ο χαλασμός με τις σέλφις, τις – σχεδόν συστηματικές- αναφορές του πού βρισκόμαστε, με ποιον, τι κάνουμε, και πώς νιώθουμε ανά πάσα στιγμή; Eίναι άραγε οι ευτυχισμένες στιγμές μιας τυπικής καθημερινότητας που θέλουμε να μοιραστούμε με άτομα που αγαπάμε ή τελικά πρόκειται για μια νοσηρή ανάγκη για προβολή και θαυμασμό;

Ας μην κρυβόμαστε, όλοι λίγο πολύ έχουμε ολισθήσει σε ναρκισσιστικές συμπεριφορές στο ίντερνετ αλλά και εκτός αυτού. Κάποιες φορές όμως το κακό παραγίνεται! Και όταν μιλάμε για διαδίκτυο, πάντα, το κάθε ζήτημα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις. Σε πολλούς οι σέλφι φωτογραφίες που δημοσιεύουν σε facebook και Ιnstagram , τα check in και δε συμμαζεύεται .. καταλαμβάνουν σίγουρα, τον περισσότερο χρόνο που διαθέτουν στην έξοδο για διασκέδαση και  άμεση επικοινωνία με φίλους. Αν το σκεφτείς καλύτερα, είναι παράλογο να πουλάς το γνήσιο και  «ζωντανό» κομμάτι της ζωής σου και να ζεις μέσα από την ικανοποίηση της «αποδοχής» και αρέσκειας που σου προσφέρει το εύκολο like. Για την ακρίβεια έχεις εθιστεί σε αυτό. Βιάζεσαι να ποζάρεις με το νέο σου πουλόβερ και να ανεβάσεις την αντίστοιχη φωτογραφία. Παραγγέλνεις latte μόνο και μόνο για να απαθανατίσεις την «τέχνη του αφρού» του. Μας λες πως αισθάνεσαι όταν βγήκες για ποτό με τους φίλους σου. Και σε ρωτώ : πρόλαβες να αισθανθείς ή βιάστηκες να δημοσιεύσεις;  Και αφού το έκανες γιατί περιμένεις το like σαν διψασμένος οδοιπόρος στην έρημο;

Τρελή μόδα! Τρελή κι επικίνδυνη!

Και ήρθε, όπως αναμενόταν, άλλη μια ευφάνταστη εφαρμογή που μάλλον μας δουλεύει!

Mobile-Application-2912 (1)

Πρόκειται για μια εφαρμογή που σχεδιάστηκε για να διευκολύνει το καθημερινό μας κομπασμό γύρω από την ομορφιά μας, τις υπέροχες στιγμές που ζούμε και τα αμίμητα προϊόντα που χρησιμοποιούμε! Κάνει κοινή χρήση φωτογραφιών με το Twitter και το Facebook και τις προβάλει στους φίλους σας καλλιεργώντας έτσι μια νέα στρατιά οπαδών. Η Βrag app λειτουργεί σαν Instagram ή οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία φιλτραρίσματος φωτογραφιών: μπορείτε να τραβήξετε μια φωτογραφία (δεν υπάρχει όριο στο πόσα μπορείτε να φορτώσετε ταυτόχρονα), αντλείτε μέσα από 15 φίλτρα και στη συνέχεια, tagάρετε τα πάντα – από τις ετικέτες των ρούχων σας μέχρι την τοποθεσία σας, το ποσό που ξοδεύετε για το τάδε κοκτέιλ  κλπ κλπ. Στη συνέχεια, θα σας επιτρέψει να κυνηγήσετε  νέες μάρκες , να βγάλετε νέες σέλφι, να εθιστείτε εμμονικά και βέβαια να συμπαρασύρετε κι άλλους σε αυτό τον τρελό χορό.

Το μόνο καλό που μπορώ να εντοπίσω εδώ είναι πως χρειάζονται λιγότερες αφίσες για τις διαφημιστικές ανάγκες των προϊόντων. Ο καλύτερος διαφημιστής πια είσαι εσύ! Θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη ποτέ στον κόσμο των social media. Ή απλά, πρόκειται για μια ανησυχητική ένδειξη για το πώς και πόσο το διαδίκτυο μπορεί να επηρεάσει το άτομο.

SAFIA – 24 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ : Οικονομικές και πολιτικές πτυχές της Γερμανίας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον.

 

Μετράνε 24 χρόνια από τότε που το τείχος έπεσε, ένα τείχος που διχοτομούσε χωροταξικά το Βερολίνο σε δυτικό και ανατολικό καθώς και ιδεολογικά σε καπιταλιστικό και κομμουνιστικό αντίστοιχα.  Το Βερολίνο είχε μείνει διχασμένο για 28 χρόνια, 2 μήνες και 27 ημέρες. Για τις δεκαετίες που ακολούθησαν η Ευρώπη και η  Γερμανία έχουν αλλάξει ραγδαία. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου, στις 9 Νοεμβρίου του 1989, σηματοδότησε την αρχή του τέλους για το κομμουνιστικό μπλοκ. Σύντομα ο οικονομικός φιλελευθερισμός επικράτησε σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Ένα νέο οικονομικό μοντέλο διαμορφώθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με βασικά στοιχεία τις γερμανικές εξαγωγές και το κοινό νόμισμα.  Η ιστορία που φέρει η πτώση του τείχους δεν πρέπει να εξετάζεται ως ένα ιστορικό κατάλοιπο της παγκόσμιας μνήμης αλλά να αναδύεται υπό το πρίσμα του παρόντος λαμβάνοντας υπ ΄όψιν κάθε σύγχρονη οικονομική και πολιτική συγκυρία.

Στις 7 Νοεμβρίου η SAFIA – Student Association for International Affairs[1] διοργάνωσε στη Νομική Βιβλιοθήκη Αθηνών  εκδήλωση με θέμα » 24 χρόνια από την πτώση του Τείχους: Οι οικονομικές και πολιτικές πτυχές της Γερμανίας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον».  Πολλοί νέοι, φοιτητές  και απόφοιτοι ,Νομικών και Πολιτικών επιστημών στην πλειοψηφία τους  , καθώς επίσης νέοι  δημοσιογράφοι αλλά και απλοί κοινωνικοί παρατηρητές προσήλθαν για να διευρύνουν όσα γνωρίζουν  για το εν λόγω ζήτημα , να μπουν στη διαδικασία ανταλλαγής απόψεων με τους ομιλητές αλλά και να καταθέσουν τις απορίες τους σχετικά . Η δυνατότητα αυτή παρήχθη στο κοινό μετά το τέλος όλων των ομιλιών

 Πρώτος ομιλητής ήταν ο κ. Α. Χατζής, αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών  Πανεπιστημίου Αθηνών ο οποίος εισηγήθηκε σχετικά με την πλήρη επικράτηση του πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού από το 1989 έως σήμερα. Οι ομιλίες συνεχίστηκαν με συντονιστή τον δημοσιογράφο κ.Κ. Αργυρό .Ο κ.Χατζής έθεσε την  άποψη ότι  από εδώ και πέρα υπάρχουν δύο έννοιες , η ισχύς των οποίων δεν πρόκειται ποτέ να αμφισβητηθεί ,αυτή της Δημοκρατίας και αυτή της ελεύθερης αγοράς. Υπάρχει πάντα ένα corpus θεσμών (κράτος δικαίου , ανθρώπινα δικαιώματα κτλ). Δίνεται πάντως προτεραιότητα της φιλελεύθερης αρχής έναντι της Δημοκρατίας, δηλαδή η πλειοψηφία υποχωρεί έναντι στα δικαιώματα. Μας πληροφόρησε  ακόμα, ότι μειώθηκε κατά 1 δις ο πληθυσμός που ζούσε παγκοσμίως κάτω από το όριο της φτώχειας, ,μετά την πλήρη απελευθέρωση των αγορών. Η ελεύθερη αγορά δημιουργεί πλούτο όμως στην ελληνική περίπτωση έχουμε «αποτυχία της αγοράς» όπως λένε οι οικονομολόγοι. Η Ελλάδα, παρουσιάστηκε μάλιστα από τον ίδιο, ως ένας «παράδεισος ολιγοπωλίων».  Στη συνέχεια ετέθη η άποψη ότι για την κρίση που ξέσπασε στη χώρα μας ευθύνονται η υπερβολή και τα λάθη στις εφαρμογές των αρχών . Ενώ το κράτος πρόνοιας υφίσταται για την προστασία των φτωχών ,τώρα πια δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμη λάφυρο των ισχυρών. Υπαίτιοι δηλαδή για την παγκόσμια αλλά και εγχώρια κρίση είναι η αποτυχημένη ρύθμιση των αγορών που στόχο έχουν να μπορούν να παράγουν πλούτο και να αυξάνουν την ευημερία, καθώς και η διαστρέβλωση της έννοιας και του σκοπού του Κράτους Δικαίου.

  Η ομιλία του κ.Κ. Λαπαβίτσα ,Καθηγητή Οικονομίας SOAS του Πανεπιστήμιο του Λονδίνου,  έγινε εκ του μακρόθεν , τον παρακολουθήσαμε μέσω skype , κάτι που δεν εμπόδισε σε τίποτα την εύρυθμη εισήγησή του και την ζωηρή επικοινωνία με το κοινό. Ο ίδιος μίλησε για τον μυωπικό μερκαντιλισμό και την αλλαγή της Γερμανικής πολιτικής. Στο καθεστώς της κλασικής  σοσιαλδημοκρατίας στην Γερμανία υπήρχε η παράδοση της συστηματικής διανομής ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Κατόπιν όμως έγινε αποδεκτό ότι τα κέρδη θα πήγαιναν στο κεφάλαιο γιατί έτσι θα υπήρχε μακροχρόνιο όφελος. Η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας βελτιώθηκε πολύ. Έγινε κυρίαρχη δύναμη . Ολόκληρη η ευρωζώνη καταλήγει να είναι η εγχώρια γερμανική αγορά. Η Γερμανία ως η χώρα με τα μεγαλύτερα πλεονάσματα έπρεπε να δανείσει στα τεράστια ελλείμματα της περιφέρειας.Γίνεται δε ασυναγώνιστη μετά το πάγωμα των μισθών. Φτώχυνε ,με άλλα λόγια , τον λαό της για μπορέσει να κάνει το ίδιο και με τους γείτονές της. Ο κ. Λαπαβίτσας τόνισε εμφατικά πως αυτή η πάγια τακτική της Γερμανίας δεν θεωρείται πετυχημένη οικονομία. Η απώλεια του εισοδήματος των Γερμανών πολιτών είναι τεράστια και από εκεί προκύπτει η δυσαρέσκεια που εκφράζουν οι ίδιοι ως προς τον δανεισμό της περιφέρειας. Η εθνική πολιτική της Γερμανίας είναι πια η πολιτική όλης της Ευρωζώνης .Ο «ευρωπαϊσμός» ορίζει το άνοιγμα των αγορών , τον δανεισμό της περιφέρειας στοιχεία που περνούν όμως από τη λιτότητα του λαού. Μας τόνισε επιπλέον , ότι η πραγματική βαρύτητα δίνεται στις μεγάλες τράπεζες και το μεγάλο εξαγόμενο κεφάλαιο παραμερίζοντας τις λαϊκές απαιτήσεις.

Στη συνέχεια ο κ. Χ. Παπασωτηρίου, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αναφέρει ότι η Γερμανία καταστράφηκε οικονομικά δύο φορές μέσα στον 20ο αιώνα το 1923 και το 1948 εξ αιτίας του υπερπληθωρισμού . Η Γερμανία αντιμετώπισε την κρίση με εξαγωγές. Στη συνέχεια μας τονίζει  πως η Γερμανία βλέπει στενά το εθνικό της συμφέρον και δεν παίζει τον ρόλο του ηγεμονικού σταθεροποιητή όπως θα άρμοζε κανονικά.

Τέλος , ο κ.Κ.Π. Ιωακειμίδης, καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής με έμφαση στην Ευρωπαϊκή Ενοποίηση μας μεταφέρει με τρόπο σαφή τις δύο φάσεις που πέρασε η οικονομική λογική της Γερμανίας σε σχέση με την περιφέρεια. Σε πρώτη φάση , δηλαδή έως τη συνθήκη του Μάαστριχ, η Γερμανία εμφανίζεται πρόθυμη να πληρώσει το κόστος της ενοποίησης εφόσον διατηρεί ακόμα τις ενοχές του παρελθόντος . Ασκεί έντονη πολιτική υπέρ της ενοποίησης που ουσιαστικά την βοηθά να οικοδομήσει μια πειθαρχία για να λύσει το γερμανικό πρόβλημα. Θέλει να εμπλαισιωθεί σε αυτή την ένωση και να δημιουργήσει υπερεθνικούς θεσμούς για να υποβληθεί η ίδια σε αυτούς. Κατά τη δεύτερη φάση , μας λέει ο κ. Ιωακειμίδης ,πως η Γερμανία αλλάζει άρδην τακτική . Ξεκινά μεν με την ενοποίηση και  καταργεί το κυρίαρχο μάρκο καθώς η ίδια πρέπει να υποβληθεί στη λογική της νομισματικής ένωσης. Υπάρχει μεν νομισματική ένωση αλλά όχι δημοσιονομική. Η Γερμανία αισθάνεται πλέον πανίσχυρη, απαλλαγμένη από τις ενοχές και τα τραύματα του παρελθόντος.  Η οικονομική πολιτική της Γερμανίας , μας τονίζει ο ίδιος, δεν χαρακτηρίζεται από πολιτικό αλτρουισμό αλλά από εθνικό συμφέρον.

 

Όλγα Μάμαλη

 

 

 


[1] Η SAFIA – Student Association for International Affairs ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1994 στην Αθήνα από φοιτητές Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικής Επιστήμης και αποτελεί διαπανεπιστημιακή, μη κυβερνητική οργάνωση με ανεξάρτητο, μη κερδοσκοπικό και μη κομματικό χαρακτήρα. Στόχος της εν λόγω Μ.Κ.Ο είναι η προαγωγή της επιστημονικής μελέτης των διεθνών σχέσεων, διαμέσου της διεπιστημονικής έρευνας, της συγκριτικής ανάλυσης αλλά και η δραστηριοποίηση σε θέματα και προβλήματα της διεθνούς κοινότητας, στην βάση του σεβασμού του απαραβίαστου των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των αρχών της ελευθερίας, δημοκρατίας, ισότητας. Επιπλέον ένα ακόμη μέλημα της οργάνωσης είναι η δημιουργία ενός παγκόσμιου ανοιχτού πνευματικού κύκλου φοιτητών και νέων που ενδιαφέρονται για την προώθηση των διεθνών σχέσεων και την μελέτη των θεμάτων παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Η ανάπτυξη της επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ της ελληνικής και ξένης ακαδημαϊκής κοινότητας.

 

 

 

 

«Είσαι καλός, είσαι κακός δεν ξέρω πως σε λεν’. Ορφέα και μένα Ευρυδίκη.»

 

«Είσαι καλός, είσαι κακός δεν ξέρω πως σε λεν’. Ορφέα και μένα Ευρυδίκη.»

 

  Η «Ευρυδίκη» της Sarah Ruhl είναι  ένα ξεχωριστό θεατρικό εγχείρημα που κινητοποίησε τις ψυχές και τις διάνοιες μας. Το πασίγνωστο θεατρικό δράμα του αρχετυπικού ζευγαριού Ορφεά – Ευρυδίκης ενσαρκώθηκε αυτή τη φορά υπό μετανεωτερική ματιά φωτίζοντας έτσι μια μέχρι τώρα ανεξερεύνητη εκδοχή της θεατρικής του άρθρωσης. Η τελειότητα του αρχαίου δράματος παρέχει το  πρόσφορο έδαφος σε πολλούς καλλιτέχνες να δώσουν τις προσωπικές τους καλλιτεχνικές διατυπώσεις .Έτσι συναντάμε την όπερα του Monteverdi , τη ζωγραφική του Coret  τον Μάνο Λοΐζο και πολλούς ακόμα να εμπνέονται από τα συγκλονιστικού βάθους νοήματα αυτής της υπαρξιακής αλληγορίας.

 

  Ο Ορφέας σχεδόν ταυτισμένος με την μουσική , ζει υπάρχει και ερωτεύεται μέσα από αυτή . Παρατηρούμε να χρησιμοποιεί την τέχνη του σαν δίαυλο  για να επικοινωνήσει με την νεκρή γυναίκα του και τελικά να συγκινήσει ακόμα και τις πέτρες για να τον λυπηθούν και να τον φέρουν κοντά της. Συλλαμβάνει, την νότα εκείνη που λύνει την εξίσωση του θανάτου . Παρατηρούμε έντονα την συνύπαρξη  της ματαιοδοξίας του με την υπερβατικότητα του έρωτά του προς την Ευρυδίκη. Αυτό που προσωπικά κατέγραψα αυτόματα ήταν το δέος που προκαλεί η τέχνη στον άνθρωπο , το πόσο τον αιχμαλωτίζει καθώς τον εκφράζει και του παρέχει ασφαλές καταφύγιο ανακούφισης από τα πάθη και τα τραύματά του με τρόπο σχεδόν θαυματουργικό. Η τέχνη , ο λυρισμός με την ευρεία έννοια, θα τολμούσα να πω ότι  κάνει τον άνθρωπο θεό, καθαγιάζοντας τα πάθη του , παρηγορώντας τον για την θνητότητά του.

  Το εντυπωσιακό σκηνικό απαρτίζεται από μια μακρόστενη πισίνα που αρχικά φιλοξενεί τον παιγνιώδη έρωτα του νεαρού ζευγαριού ενώ στη συνέχεια σηματοδοτεί τη ρωγμή ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο , είναι ο ποταμός  Αχέροντας , που όσοι τον περάσουν ξεχνούν τα γήινα , εισέρχονται σε καθεστώς λήθης και μιλούν πια μόνο  τη γλώσσα των νεκρών.  Ένας ανελκυστήρας ξεβράζει στον Άδη τους νεκρούς. Το εφιαλτικό σκηνικό εξασφαλίζεται  τόσο χάρη στην mise – en – scene (κοστούμια, σκληρός φωτισμός, έντονες φωτοσκιάσεις , εκφράσεις προσώπων, συμπεριφορά σωμάτων) όσο και στο θεατρικό κείμενο της Ruhl . Τα τραγούδια και η μουσική στηρίζουν απόλυτα αυτή την προσπάθεια . Από Σωτηρία Μπέλλου μέχρι Αbba , η μουσική και τα τραγούδια συμπλέουν αρμονικά με την γενική μεταμοντέρνα οπτική του έργου . Τα χιουμοριστικά στοιχεία συνδυάζονται τεχνηέντως με τη δραματική αλληγορία προκαλώντας μας αδιάλυτα συναισθήματα χαρμολύπης.Σε όλο το έργο επαναλαμβάνεται το μοτίβο ζωής – θανάτου ωστόσο ενυπάρχουν και άλλα δίπολα όπως  ρεαλισμός – υπερεαλισμός, θνητοί – αθάνατοι , λήθη – μνήμη , λύτρωση(παρηγορία) – κόλαση , έρωτας – φόβος απώλειας.

 

 Τέλος, η προαιώνια και πανανθρώπινη  αγωνία για την ανθρώπινη ύπαρξη και την απώλεια αυτής νομίζω πως αρθρώνεται περίτεχνα σε αυτό το underground μιούζικαλ μέσα από τις εκκωφαντικές  αντιθέσεις μεταξύ ζωής και θανάτου. Το συγκεκριμένο μεταμοντέρνο τόλμημα, θεωρώ πως ανοίγει το δρόμο της σκέψης του θεατή , ενεργοποιώντας την ασυνείδητη συνειρμική σκέψη  του , σύμφωνα πάντα με την υποκειμενική πρόσληψη του καθενός.

 

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας!

Ο.Μ.